Auteur: menno

Waarom zou je kiezen voor lichaamsgerichte coaching ten opzichte van reguliere (praat) therapie?

De meeste mensen zijn vergevorderd als het gaat om ‘weggaan uit het lichaam’. Dat zeg ik een beetje ‘grappig’, maar dat is het natuurlijk allesbehalve.

Want van jongs af aan worden we veelal naar ons denken gebracht, omdat dat efficiënt en veilig wordt geacht.

Het lichaam voelen (wérkelijk voelen), betekent tegenkomen wat er is. Daar heb je lef voor nodig. De term badass in mijn bedrijfsnaam heeft hiermee te maken.

In reguliere therapie wordt het hoofd als uitgangspunt gekozen en dat kan een waardevolle eerste stap zijn. Zeker als je iemand bent die via woorden en betekenis richting het voelen kan bewegen.

Maar er is een grens.

Je kunt je patroon tot in detail kennen. De oorsprong traceren. Begrijpen waar het vandaan komt en tóch vastlopen.

Het verschil zit hem erin dat enkel het hebben van inzicht geen duurzame verandering oplevert. Belangrijker is dat je die nieuwe inzichten leert integreren. En integratie gebeurt niet in je hoofd, maar in je lijf.

Dát is waar lichaamsgerichte coaching je in meeneemt. Lichaamsgerichte coaching vraagt niet: “Wat denk je daarover?” Maar: “Wat voel je nu, hier, in je lichaam?”

Je bedenkt (of begrijpt) niet alleen waar je in vastloopt; je wordt je gewaar van de vermijding. Het moment dat je uit je lijf vertrekt en in je hoofd gaat. Waar zit de contractie? Waar gaat de aandacht weg? Dat bewustzijn ís al het halve werk.

De meerwaarde van lichaamsgerichte coaching is dat je je opnieuw leert verhouden ten opzichte van jezelf. Je leert de taal van je lichaam verstaan. Je leert aanwezig te zijn in jezelf en van daaruit keuzes te maken die kloppen voor jou.

Makkelijk? Niet altijd.

Dat is precies de reden dat niet iedereen bereid is om lichaamswerk aan te gaan; omdat het van je vraagt om met ongemak te kunnen zijn. Daar niet bij weg te gaan of het willen oplossen, maar er volledig mee zijn.

Je lichaam weet al wat het te zeggen heeft. De vraag is of je bereid bent te luisteren.

Wanneer je kwetsbaar bent in een onveilige situatie, kan trauma ontstaan.

Wanneer je echter kwetsbaar bent in een veilige situatie, vindt er heling plaats.

En dát is het snijvlak waarop ik werk. Daar in de diepte, waar weggestopte gevoelens of emoties zich eindelijk durven tonen omdat het nu wél veilig is.

Wat ik in al die jaren werken met het zenuwstelsel geleerd heb, is dat het heel nauw luistert. Het zit echt in de subtiliteiten: in kleine signalen, subtiele verschuivingen, een zucht of een minieme spierspanning.

Je zenuwstelsel is voortdurend aan het aftasten: Ben ik veilig? Hoe veilig ben ik?

Die radar draait de hele dag door, vaak zonder dat we het doorhebben. Hij bepaalt hoeveel je openstaat, hoeveel je kunt voelen, hoeveel nabijheid of prikkels je aankunt. En als je dat niet bewust opmerkt, ga je leven op de automatische piloot. Reagerend op oude alarmbellen in plaats van op wat nú is.

Daarom begint heling bij bewustwording. Bij leren voelen: Wat neemt mijn systeem waar? Wat heb ik nú nodig om me veilig te voelen? En die behoefte ook onder woorden durven brengen.

In de snelheid van de dag is het lastig om te luisteren naar het innerlijk kompas. Het werkelijk leren afstemmen op wat het zenuwstelsel nodig heeft, komt voort uit vertraging.

Misschien ken je het wel; je bent meer aan het overleven dan leven. Je leeft voortdurend in de actie-stand. Je staat AAN en bent continu alert. Je ademhaling zit in je borst en je hebt een hoge hartslag, zelfs in rust.

Wanneer je nooit terugveert van alertheid naar ontspanning en jouw zenuwstelsel zelden écht de diepte van ontspanning bereikt, raak je gewend aan een hoger spanningsniveau.

Je lichaam vergeet hoe echte rust voelt. De ‘aan’-stand wordt je nieuwe normaal; een subtiele vorm van overleven die van binnen continu energie verbruikt, zelfs als je denkt dat je ontspant.

Mensen met de overtuiging dat ze hard moeten werken of die de lat altijd hoog leggen voor zichzelf, hebben een groter risico om zichzelf uit te putten doordat ze nooit werkelijk ontspannen.

In mijn sessies leer ik je hoe jouw zenuwstelsel kan terugveren naar die diepe ontspannen staat van zijn en krijg je tools aangereikt om dit ook in het dagelijks leven toe te passen.

Misschien voel je dat je klaar met bent overleven en toe bent aan leven. Om werkelijk te ontspannen in de diepte, zodat je vanuit rust en overzicht kunt leven.

Ik ontmoet je graag.

Liefs Marleen

Vaak wordt gedacht dat heling betekent ‘je beter voelen’. Dat het een staat van zijn is waar niets je meer raakt en je geen ongemak meer ervaart.

Maar niets is minder waar.

Werkelijke heling ontstaat wanneer je stopt met ‘je beter proberen te voelen’ en start met ‘alles leren voelen’.

Wanneer je niet langer je best doet om ergens vanaf te komen, maar leer om aanwezig te zijn bij alles wat zich in jou aandient: het heerlijke gevoel én het rotgevoel.

Al die sensaties zijn tenslotte levensenergie! De betekenis die jij eraan geeft, bepaalt of het in jou tot een verkramping leidt of tot expansie.

Zoals dat moment waarop iets niet gaat zoals je wilt: je laptop loopt vast, een afspraak wordt geannuleerd of iemand begrijpt je niet.

Je voelt spanning opkomen, misschien frustratie, irritatie of onrust. Je primaire neiging is te zuchten, misschien wel te vloeken, het weg te duwen of je schuldig te voelen over je reactie.

Maar als je even stopt en je de adem toelaat in die spanning in je buik of borst, dan voel je dat er onder die irritatie eigenlijk beweging zit.

Levensenergie die simpelweg door je heen wil bewegen en die je iets laat zien over jouw verlangen naar controle, ruimte of ontspanning.

Kun je jezelf werkelijk ont-moeten, daar waar je nu bent? Met alles wat er in jouw lijf en zenuwstelsel te voelen is?

Leer jezelf de vraag te stellen: “Wat vraagt dit gevoel van mij?” ipv “Wat moet ik nu doen?” (Voel je het verschil?)

Laat het leven door je heen bewegen en blijf aanwezig in je lijf.

Dát is heling.

Dat is het leven voelen. Diep, waarachtig, levend en vrij.

Liefs Marleen

Niet alleen hij leidt en zij volgt…

Er leeft een hardnekkig idee dat de man altijd moet leiden en dat de vrouw pas kan ontspannen als zij volgt. Alsof het mannelijke de richting bepaalt en het vrouwelijke slechts beweegt binnen zijn kaders.

Maar het is geen eenrichtingsverkeer. Het is een dans van beide polariteiten!

Ja, in veel gevallen spiegelen vrouwen de energie van de ander.

Het vrouwelijke principe is van nature ontvankelijk, voelend en reagerend. Het voelt wat er speelt in het veld en resoneert daarop.

En ja, het mannelijke principe ís meer richtinggevend, structurerend en initiërend. Het zet de toon, creëert de bedding waarin het vrouwelijke zich kan ontspannen, openen en stromen.

Maar is het dan zo dat de man altijd moet leiden, zodat de vrouw kan ontspannen en volgen..?

Nee.

Het vrouwelijke kan óók initiëren, maar doet dat vaak op een andere manier. Minder lineair of direct, meer via inspiratie, aantrekkingskracht, uitnodiging, speelsheid en magnetisme.

Je kunt dat zien als leiden op een meer energetische en cyclische manier.

Bovendien.. mannen spiegelen óók.

Ze voelen de energie van een vrouw en reageren daarop: ze openen, sluiten, beschermen, trekken terug en verlangen. Precies zoals zij dat doet.

Het is dus een voortdurende dans van wederkerigheid, waarbij er steeds wordt gevraagd verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen energie.

Wanneer de ander afstandelijk wordt, koud of stil, is dat vaak een spiegel van wat er in de dynamiek tussen jullie leeft.

De uitnodiging is om dan niet te denken in termen van ‘schuld’ of ‘wie doet wat fout’, maar om te voelen:

“Wat roept dit gedrag in mij op?”

“Waar houd ik mezelf in?”

“Waar ben ik (nog) bang om echt te openen?”

De sleutel tot een wederkerige relatie (tot Heilige Liefde!) is bewustwording

Liefs Marleen